راز مگو!!!

با عرض سلام و خسته نباشید

همواره دغدغه مسئولین آموزش و پرورش تورم نیرو در کلان شهرها و کمبود نیرو در مناطق محروم بوده است. این دغدغه در سخنان وزیر محترم آموزش و پرورش جناب دکتر علی احمدی در برنامه گفتگوی ویژه خبری مورخ شنبه 19/11/87 کاملا مشهود بود. سوال بنده اینست که آیا امکاناتی در مناطق محروم و در اختیار معلمهای غیر بومی قرار می گیرد که علاقه مند به ماندن و فعالیت مفید در این مناطق باشند؟ به عنوان مثال بنده 9 سال است که در منطقه محروم و سردسیر چادگان در استان اصفهان فعالیت دارم درحالیکه اهل شهرستانی دیگر هستم. به برکت دولت نهم، بیش از 2 سال است شهر چادگان گازکشی شده است ولی 6 واحد سازمانی متعلق به آموزش و پرورش که یکی از آنها 4 سال است در اختیار بنده می باشد هنوز هم در سرمای سخت این منطقه باید از نفت استفاده کنند و کپسول گاز به دوش بکشند. بنده هر چند ماه یکبار که می خواهم به دیدار خانواده ام بروم با وجودی که فاصله چادگان تا زادگاهم حدود 350 کیلومتر است از صبح تا شب گرفتار می شوم.چرا که از ساعت 14 به بعد دیگر مینی بوسی که ما را به اصفهان ببرد نیست. کرایه ای که هربار متحمل می شوم حدود 30 هزار تومان است که هیچ کجا به حساب نمی آید. حق مناطق محروم را هم که حذف کرده اند. پزشک متحصصی که در مواقع ضروری بتوانیم با او مراجعه کنیم در اینجا نیست و.......

شما قضاوت کنید که با این شرایط نباید مغز یک معلم معیوب باشد که امکانات شهرهای بزرگ را رها کند و در چنین مناطق محرومی سکونت کرده و فعالیت مفید داشته باشند؟

در صورتیکه منزلی در خور شأن یک معلم و سرویس رفت و آمد و امکاناتی در اختیار معلمهای غیر بومی قرار دهند که فکرشان فقط به آموزش و پرورش متمرکز شود، شکی نیست که برای آمدن به چنین مناطقی صف خواهند بست. سعدی علیه الرحمه می فرماید:

کَس ندیده است که تشنگان حجاز ....  بر سر آب شور گرد آیند

هرکجا چشمه ای بود شیرین .... ..   مردم و مرغ و مور گرد آیند

                                                                                                                      باتشکر